Op de 2e avond van ons Zomervarianten toernooi was het de beurt aan IM Joost Michielsen ons iets nieuws te leren.
Dat deed hij bekwaam door de volgende Franse stelling als uitgangspunt te nemen:
HIer werd decennia lang vrijwel altijd 9. Pxd4 – Dxd4 10. Pc3 – Dxe5 gespeeld waarbij wit tijdelijk maar liefst 2 centrumpionnen offerde. Als zwart niet blijft hangen aan zijn materiele voorsprong, na 11. Te1, maar een solide opstelling kiest, blijkt uiteindelijk dat wit vrijwel niks heeft voor zijn geofferde materiaal.
Daarom zie je de laatste tijd steeds meer de zet 9. Pbd2 met als plan 10. Pxd4 – Dxd4 11. Pf3 waarbij het bij slechts 1 geofferde pion blijft. Wit gaat daarna verder met stukkenontwikkeling op de damevleugel of de koningsvleugel naargelang de zwarte opzet.
Joost wist dit (uit zijn hoofd !) allemaal prima toe te lichten en er kwamen daarna mooie, veelal tactische, wendingen op het demonstratiebord.
Hierna mochten de toeschouwers zelf de aan de bak en bleek dat wit een net iets betere score bereikte dan zwart. Ofwel 14-12 ten faveure van wit.